بدون اینکه مهم باشم و به نظر بیایم منتقلم کردند ! اسمش انتقال بود اما خودم با چشم هام دیدم روی حکم مهرو موم شده ام نوشته شده بود : حکم تبعید! چپاندنم توی یک کانکس که انگار از جنس صخره بود و سرد با 2تا موتوری سمت راست و چپم،چشم هام بسته بود.

به خونشان تشنه ام ، می گویند همه ی این بدبختی ها به خاطر گندی بوده که این آدم ناحسابی و حوای وصل بهش بار آوردند ، آنها کیفش را بردند کوفتش ماند برای من !

مدتهاست دلم قمباد گرفته ، توی سرم کارگاه سیخ سازی راه افتاده ، تا بسازند می کوبند توی سرم ، بعد که ساختند می زنند به تن و چشمم.دلم هوای آنجا را کرده ، کجا بود ؟خیابانهاش 4بانده بود یا 2بانده؟اصلاً خیابان داشت یا نه؟اسم شهردارش چه بود؟دائم فکر می کنم آنجا که ازش تبعیدم کردند باید شهردار قابلی داشته باشد ، باید شهرش همین آرمان شهری باشد که به امید ساختنش بودجه ها به جیب می زنند و در خیالاتشان بزرگتر و بهتر می سازندش!چراش را خودم هم نمی دانم اما توی دانشگاه ، وقتی استاد فلاح از بهشت می گفت اسمش برایم آشنا بود ،رؤیای صادقه بود یا توی دنیای موازی برادرم؟دیگر صدای استاد را نمی شنیدم ، گفت بهشت کیست و آدرسش را داد یا نه نمی دانم ، شروع کردم به گشتن توی آرشیو ذهنم ، چقدر شلوغ و درهم بود، چند سالی بود آنتی ویروسش را آپ دیت نکرده بودم ، خیلی از فایل ها را باز نمی کرد ، یکیش همین فایل بهشت بود! شاید نام مادرم بوده یا آن زن هرجایی که کیفش همیشه کوک بود و می گفتند نانش توی روغن است ، از سرو صورتش برق روغن می بارید ، مثل دست آشپزی که این آش تبعید را برای من پخته بود ، چقدر دلم برای آش های نذری تنگ شده ، انگار توی این شهر نه کشک پیدا می شود نه رشته ، همه در کشک سابیدن سررشته پیدا کرده اند اما آشی وجود ندارد ، شاید کسی نذری ندارد ، شاید هم کسی نیست که حاجتی را با یک کاسه آش معاوضه کند تا همه ی آنهایی که دلشان برای آش لک زده ، توی سرمای زمخت همیشگی این برهوت دعایش کنند ، آخرین باری که زن همسایه دعا کرد و نذر ، برای این بود که پسرش از دختر خانه ی روبرویی که بهش دل بسته بود زده شود! سه روز بعد صدای جیغ زن خانه ی روبرویی بلند شد که : ایها الناس می شه یکی کسی رو دوست داشته باشه بعد سلاخیش کنه؟بوی تند خون کوچه را گرفته بود ، زن همسایه از توی کوچه رد خون را که دنبال کرده بود و رسیده بود به خانه ی روبرویی ، لبخندی زده بود و گفته بود : خدارو شکر ، بالاخره دعام مستجاب شد.خدا گریه کرد و صدای ضجه هاش توی ضجه های زن خانه روبرویی گم شد .

این موتوری های راست و چپ از سرم دست بردار نیستند ، هر کدامشان توی یک گوشم گاز می دهند تا برسند به مرکز مغزم ، دیگر مغزی برایم باقی نمانده ، هوای اینجا تمامش را مسموم کرده ، دیروز نصف بیشترش را تف کردم و انداختم لای باغچه ، دیگر به کارم نمی آمد ، تمام کسانی که اینجا لای این آجرها و سنگ ها نفس می کشند همینطورند ، حداقل نیمی از مغزشان را تف کرده اند و جایش را با کاه پر کرده اند ، آنها که سنشان بالاتر است کاه به تنه هاشان هم رخنه کرده ، دارند خود را تاکسی درمی می کنند ، برای جاودانگی و باقی ماندن !

چطور می خواستم توی تبعید دوام بیاورم ؟هیچ هنری نداشتم که با آن خود را سرگرم کنم ، توی این شهر هنر فقط به استفاده ی صاحب هنر می آید ، بعدش تصمیم با اثر است که توی سطل آشغال برود یا کوره ی هولوکاست !حتی مانند استاد ماکانِ چشم هایش ، توی مردمک چشم هایی گیر نکرده بودم که بتوانم تبعید را با تقلا کردن برایش سر کنم ، ماکان هنر هم داشت و آخرش در تبعید تمام شد ، من هیچ کدام را ندارم .

مسیح شده ام ، توی جلجتاب تاب نمی آورم ، هل ناصر من ینصرنی ؟

دیشب خواب دیدم از آسمان خون می بارید ، تمام شهر بوی وقتی را میداد که دعای زن همسایه مستجاب شده بود! سرم را بلند کردم دیدم خدا دارد به خودش می پیچد ، خدا سلاخی شده بود ، کدام مادری دعا کرده بود که پسرش از خدا زده شود ؟سردی خشکی تمام تنم را می لرزاند ، توی آن همه سرخی سفیدی خنجری که توی دست من بود می درخشید ! هر چه کردم خنجر از دستم جدا نمی شد ، انگار زیر پوستم جا کرده بود ، توی تمام اثر انگشتهام نقش یک خنجر حک می شد !

صدای آژیر پلیس و گروه امداد تمام شهر را پر کرده بود ، همه برای نجات خدا کمر همت بسته بودند ، انگار نه انگار که همین خدا زده بود به کمرشان ! رساندنش به CCU ! رفته بود توی کما ، پزشکان می گفتند از دست کسی کاری بر نمی آید ، فقط باید توکل کرد ! توکل ؟ به کی؟ به آنکه روی تخت 213 ، اتاق سوم ، سمت راست دراز به دراز افتاده و خط ضربانش از روی مانیتور سر می خورد و می افتد روی زمین ؟راستی کسی بخواهد برای شفای خدا نماز بخواند باید به کدام طرف بایستد ؟ کعبه یا تخت 213؟

نشسته بودم توی تاریکی ساختگی ، تمام پرده های خانه را انداخته بودم ، هیچ نوری از هیچ دریچه ای سرک نمی کشید ، تنها چشم هام بود که برق می زد، عین چشم های خرس موزه ! هیچ وقت قیافه اش از ذهنم پاک نمی شود ، دهانش نیمه باز بود ، پنجه هاش را باز کرده بود و دستهاش :گویی داشت دعا می کرد ، اگر فقط چشم هاش را می دیدی ، مرگ بود که توی تمام خطها و نقش هایش قدم می زد .

دائم توی خوابم پرسه می زدم ، تعبیرش چه بود ؟ یوسف را از کدامین زندان آزاد کنم که بیاید و خوابم را تعبیر کند ؟می توسم ، عین پسرکی که معنی بلوغ را نمی داند و در توهم شب ادراری خود می سوزد ، عین کزت از تناردیه.اگر زن بودم می گفتم چپ است و خلاص ! نهایتش می رسید به سلاخی من دست خدا ، الان هم کمتر از آن نیست ، اما من زن نبودم و خوابم هم رفته بود زیر پوستم ، همان جایی که خنجر لنگر انداخته بود و کنگرهای بیابان دلم را می خورد ! دستکش پوشیدم که اثر انگشتم جایی را زخمی نکند ، دیگر توی شهر دستکش پیدا نمی شود ، همه را خریده ام ، تا می پوشم جر می خورند .

تمام من کنار تخت 213 جا مانده ، جرأت نمی کنم توی چشم هاش نگاه کنم ، شده عین چشم های خرس موزه . از وقتی خدا بستری شده تمام چیزهایی که کن فیکونشان کرده مریض شده اند ، نفسشان بوی تند خون می دهد .دردهایم کم بود ، خوره ی 213 هم اضافه شد .

یکی از دوستان گفته بود اگر خواب بد دیدی برای آب تعریف کن تا باطل شود ! آن موقع زده بودم زیر خنده که چه خرافاتی ، اما الان توی هر شیر آب و ساقه ی گیاهی دنبال یک قطره آب ، تشنه می شوم، عطش دارم ، شده صحرای کربلا ، تا چشم کار می کند خاک است و خون!

اینطور نمی شود ، مردم بفهمن کار من بوده قصاصم می کنند ، اگر بلایی سرش بیاید چه ؟ مطمئنم روحش از سرم دست بردار نیست و تا انتقامش را نگیرد آرام نمی ماند ، حق دارد ، ابدی بودنش را با خنجر توی دست هام خط خطی کرده بودم و می رفت که این خط ها ممتد شوند و کارش تمام !

تا تعبیر کابوسم چقدر مانده نمی دانم اما باید کاری کنم ، به سرم زد خود را به صلیب بکشم تا دستهام برای سلاخی کردنش بسته باشند ، اما نمی شد اعتماد کرد ، اگر ملائکه اش می آمدند  و می بردندم بالا چه ؟بهش نزدیک تر می شدم و حتماً سلاخیش می کردم ، خوابش را دیده بودم !

باید خلاص شوم ، اینقدر شبیه خرس موزه شده ام که مردم می آیند کنارم ، دست درپنجه هایم می گذارند و خودشان را توی قاب ، عکس می کنند.دلم به حالش می سوزد ، خرس قهوه ای جنگل های شمال کجا و مال موزه کجا ؟این شده سوژه ی عکاسی پسربچه هایی که قدشان به ترس توی چشم هاش نمی رسند ، اگر می گذاشتند منقرض شود بهتر بود ، می شد خاطره ، می شد اسطوره ، مثل دایناسورها ، مثل ماموت ها!

زد به سرم اسطوره شوم ، خاطره شوم ، باید منقرض می شدم ، من نه قدم به بلندی خرس بود و نه پنجه هام آن همه قدرت داشت ، تنها راهش همین بود ، با آتشفشان درونم منقرض می شوم ، آمدنم را مهرو موم کردند ، رفتنم را مهروموم می کنم !